Bałkany 2014. Góry Albanii

Wpis o zdobyciu Maja e Korabit zakończył etap górski naszej wyprawy do Albanii 2014. Dlatego też dokonaliśmy jego filmowego podsumowania. Oprócz zdjęć, których część kojarzycie z bloga, pojawiły się również ujęcia z GoPro oraz Sony A77. Oczywiście góry towarzyszyły nam przez cały pobyt w Albanii, bo są one stałym elementem tamtejszego krajobrazu, jednak tylko na początku naszego wyjazdu mieliśmy zaplanowany po nich trekking.

A dlaczego warto obejrzeć nasz film?

– lepiej poznacie Cerem i jego okolice;

– będziecie mogli do woli napawać się górskimi, albańskimi widokami;

– przekonacie się, jak częściowo wygląda droga z Valbony do Thethu (częściowo, bo jak wiecie nie udało nam się pokonać tej trasy);

– dowiecie się, co to „ujvara” i czemu warto pod nią/niego wejść;

– poznacie obozową kurę domową siedzącą przy garach oraz kąpiącą się w rzece (no dobra, nie w, a na jej brzegu);

– zobaczycie ujęcia z trasy łączącej Bajram Curri z Vlaboną oraz trwające na niej prace budowlane;

– zobaczycie, gdzie przyciągnęłam do siebie rój much;

– poznacie bliżej macedońskie owce;

– będziecie mogli się zrelaksować przy śpiewie Dikandy;

Cóż, mam nadzieję, że Was przekonałam. Zatem nie pozostaje mi nic innego, jak zaprosić Was na film. Polecamy go oczywiście w wersji HD, na pełnym ekranie 🙂

Reklamy

Jest pytanie, jest odpowiedź – Liebster Award

Już od jakiegoś czasu wśród blogerów krąży Liebster Award – czyli zabawa w zadawanie pytań i odpowiadanie na nie. Jest to rodzaj łańcuszka, czyli osoba nominowana oprócz wykonania zadania, może też nominować kolejne osoby, które będą musiały (choć przymusu nie ma) zmierzyć się z wymyślonymi przez nią pytania.

A oto jak wyglądają „oficjalne zasady”:

Nominacja do Liebster Award jest otrzymywana od innego blogera w ramach uznania za „dobrze wykonaną robotę” Jest przyznawana dla blogów o mniejszej liczbie obserwatorów, więc daje możliwość ich rozpowszechnienia. Po odebraniu nagrody należy odpowiedzieć na 11 pytań otrzymanych od osoby, która Cię nominowała. Następnie Ty nominujesz 11 osób (informujesz ich o tym) oraz zadajesz im 11 pytań. Nie wolno nominować bloga, który Cię nominował.

IMG_20140922_175709

Czytaj dalej

Bałkany 2014. Część 6 – wejście na Maja e Korabit (Golem Korab)

14 sierpień 2014 Czyli o zdobywaniu najwyższego szczytu Albanii i Macedonii

Skoro świt wypełzamy z namiotu na światło dzienne i bez zbędnych wymówek szykujemy śniadanie. Po posiłku schodzimy do Kianki, by zabrać z niej rzeczy potrzebne nam na całodzienny trekking. Około 7:40 wyruszamy w drogę. Na Maja e Korabit prowadzą dwa szlaki:

czerwono – biało – czerwony (CBC); czas przejścia to ok.7.30h w jedną stronę; wiedzie od wschodniej strony, przez dolinę Fusha Korabit oraz Kocioł Panair;

– czerwono – żółto – czerwony (CŻC); czas przejścia to ok. 5h w jedną stronę; wiedzie na szczyt od zachodu;

Oba wyznakowane zostały przez PKA, czyli Polski Klub Alpejski. Na szczęście nie bazowaliśmy jedynie na radosnej twórczości znakarskiej naszej rodaków, ale również na tracku z WikiLoc. Zarówno on, jak i osoby, z którymi rozmawialiśmy na temat zdobywania tego szczytu, twierdzili, że tylko szlak CBC jest dobry do podejścia, jak i zejścia i żebyśmy nie kombinowali inaczej. Od czego jednak ma się swój własny rozum?

Początkowo oba szlaki biegną razem, przez dolinę potoku Radomire. Na tym etapie pojawiają się tylko znaczki szlaku CŻC. Kilkakrotnie trzeba przekraczać dość zebrane jak na sierpień potoczki, lecz po ok. 30min marszu wkracza się na szeroką, szutrową drogę. Tam, według przewodnika, miał znajdować się drogowskaz wskazujący rozejście szlaków. Oczywiście niczego takiego nie znaleźliśmy. Posiadany przez nas track z WikiLoc odchodził bardziej w lewo, więc założyliśmy, że podążał szlakiem CBC. CŻC szedł bardziej w prawo i to nim postanowiliśmy dalej iść. Dlaczego? Przede wszystkim uznałam, że wolę podchodzić krótszą drogą, a schodzić dłuższą. Również nasz przewodnik zalecał podchodzenie żółtym, a schodzenie białym szlakiem. Postanowiliśmy mu zaufać, z nadzieją, że autor części górskiej przewodnika, zrobił w nim mniej błędów.

No to wyruszamy! Jest OK, ale słońce troszkę razi 🙂

Radomire

Czytaj dalej

Vegeta – kulinarny symbol Bałkanów

O bałkańskich przyprawach można opowiadać wiele. Jednak jest pewna mieszanka smakowa, która chyba wielu osobom kojarzy się z tym zakątkiem Europy. Znana – na pewno! Lubiana – z tym bywa różnie. Dziś zatem małe rozważania na temat Vegety. Zapraszamy!

W latach mojej młodości o Bałkanach mówiono głównie w kontekście nieistniejącego już kraju, jakim była Jugosławia. Uchodziła za kraj prawie kapitalistyczny. To tam jeżdżono i przywożono do naszej siermiężnej ojczyzny produkty, których u nas po prostu nie było: ciuchy, kosmetyki, odżywki dla dzieci, ale przede wszystkim przyprawę do potraw z charakterystycznie uśmiechniętym kucharzem, produkowaną w Koprivnicy przez firmę Podravka. A przyprawą tą oczywiście jest Vegeta. Teraz spotkacie ją w każdym, nawet najmniejszym sklepiku, występuje w różnych odmianach, a rodzimy przemysł podchwycił temat i produkuje rozmaite Kucharki, Ziarenka Smaku itp. Natomiast w latach 70-80, jeśli znajoma podarowała ci lub przywiozła na sprzedaż ten „rarytas”, to było naprawdę coś! W sprzedaży odręcznej, w biurach czy innych firmach rozchodził się natychmiast, a panie były bardzo szczęśliwe z jej posiadania.

Vegeta występuje obecnie w wielu, różnych odmianach.

Vegeta

Czytaj dalej

Bałkany 2014. Część 5 – z Doliny Valbony do Doliny Radomire

13 sierpień 2014 Czyli o tym, że pozory mogą mylić i nawet w wiosce na końcu świata spotkać można towarzystwo poliglotów

To nasze ostatnie chwile w Valbonie. Przed nami podróż pod Maja e Korabit – najwyższy szczyt Albanii i Macedonii, który jest naszym trekkingowym celem następnego dnia. Dość sprawnie zwijamy obozowisko i jemy śniadanie. Przed odjazdem żegnamy się z właścicielem campingu i restauracji Tradita. Wręczamy mu w podziękowaniu za gościnę puszkę polskiego Żubra. Widać, że mocno zaskoczyliśmy go tym gestem, ale przynajmniej będzie miło wspominać Polaków.

Poranek w Valbonie. Tradita szykuje się do wydania pierwszych posiłków.

Valbona Tradita

Czytaj dalej

Bałkański weekend w Krakowie

Tak się złożyło, że przedostatni weekend września mogliśmy spędzić w Grodzie Kraka, mieście, które od zawsze było numerem jeden mojej listy miejsc, w których chciałabym zamieszkać. Zatem, jak to się stało, że mieszkam pod Warszawą? Historia jest dość zawiła, ale generalnie związana była z tym, że dostałam się na psychologię na UW, a nie na UJ. Zasadniczo nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło, jednak tęsknota za Krakowem pozostała. Niestety od paru lat zawsze stanowiło ono dla mnie miasto tranzytowe, przez które tylko przemykałam albo bardzo wcześnie rano, albo późno wieczorem, bez możliwości pozostania tam na dłużej. W ten wrześniowy weekend było jednak inaczej, a wszystko za sprawą zaproszenia, jakie otrzymaliśmy od Hotel Ibis Kraków Centrum. Dzięki niemu mogliśmy spędzić dłuższą chwilę w moim ulubionym mieście południowej Polski.

Do Krakowa przybyliśmy w sobotę, koło godziny 11. Całą drogę z Kielc lał deszcz, a kiedy wjechaliśmy do naszego miasta docelowego okazało się, że pogoda wcale nie chce nas rozpieścić promieniami, błękitnym niebem i ciepłem. Szybka analiza sytuacji i zamiast jechać prosto do hotelu, zarządzam, że najpierw musimy odwiedzić Nową Hutę. Akurat w ten weekend trwała tam impreza pt. Zajrzyj do Huty 6, podczas której można było za darmo poznać wiele nowohuckich atrakcji i ciekawostek. Niestety było za późno, by zapisać się na wycieczki z przewodnikiem, ale tak czy inaczej postanowiliśmy zwiedzić tę dzielnicę na własną rękę. Pomocny z tym był oddział MHK na os. Słoneczne 16. Tam, oprócz wystawy „Nowa Huta dla Wolnej Niepodległej”, można było zdobyć darmowe mapki, informatory i książeczki, dzięki którym dużo łatwiejsze było indywidualne zwiedzanie. My dodatkowo wsparliśmy się Geocachingiem, który wyznaczył nieco naszą marszrutę. Zajrzeliśmy zatem na nowohuckie łąki, do dawnego Kina Świt (obecnie jest to dom handlowy), do Teatru Ludowego oraz do tworzącego się właśnie Muzeum PRL w dawnym budynku Kina Światowid. W tym ostatnim miejscu odbywała się wystawa „Kadrowanie PRLu”. Zaprezentowano na niej fotografie dwóch autorów: Henryka Hermanowicza i Jerzego Szota, którzy uwieczniali PRL na dwa różne sposoby. Pierwszy z nich ukazywał radosne oblicze tej epoki, natomiast drugi szarzyznę i czasami brzydotę tego okresu, choć jak podkreślał sam autor „świat wokół był brzydki, ale ludzie piękni i to oni stanowili najważniejszy element jego fotografii”.

Na wystawie w MHK w Nowej Hucie

MHK Nowa Huta

Czytaj dalej

Cevapcici, czyli coś dla mięsożerców

Jak wiecie, ja nie jadam mięsa, więc nie wiele na jego temat mogę powiedzieć. A ostatnio otrzymałam pytanie dot. przygotowania potrawy, jaką jest Cevapcici (ćevap). Nigdy nie jadłam, więc nie wiem, ale na szczęście na ratunek przyszła moja Mama, która dziś prezentuje przepis na tę mięsną potrawę.

Było coś dla „bezmięsnych”, to teraz coś dla mięsnych smakoszy. Cevapcici (ćevap) to danie, które miałam okazję zjeść w Sarajewie. Było bardzo późne, upalne popołudnie, a wokół pachniało dość mocno grillowanym mięsiwem. Trwał ramadan i do 21, czyli do lipcowego zachodu słońca, muzułmanie poszczą. Meczety były pełne modlących się, a wszelkiej maści restauracje i maleńkie uliczne knajpki szykowały się na „wielkie żarcie”. Turyści tacy jak my, robili się coraz bardziej głodni, bo od tych zapachów wydzielały się soki żołądkowe, które ostro domagały się spróbowania tych pyszności. Polska przewodniczka mieszkająca w Sarajewie od 28 lat zaprowadziła nas do knajpki, o której powiedziała, że tu trzeba po prostu spróbować tego dania. Co tu dużo mówić – było naprawdę pyszne! Po powrocie do kraju zaczęłam szukać przepisów na cevapvcici, a w sklepie znalazłam przyprawę firmy Kotanyi o tej samej nazwie. No to zabieramy się do działania, ale jest pewne ale!

Jest to danie, które uda się wyłącznie z bardzo dobrej jakości wołowiny. Niestety w naszym kraju sprzedawana jest za wielkie pieniądze wołowina pochodząca ze starych krów mlecznych (rolnik sprzedaje krowę, bo przestała dawać dużo mleka), a jest ogromna różnica między mięsem rasy mlecznej , a rasy typowo mięsnej. Dlatego proponuję kupić wołowinę dojrzewającą (od 7-21 dni) do nabycia w Lidlu lub drogą, ale trudno dostępną polędwicę wołową (można wspomóc się mięsem wołowym na tatara).

Cevapcici_Bosnia_(10675837796)

źródło: amanderson2, CC BY 2.0, http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Cevapcici_Bosnia_%2810675837796%29.jpg

Czytaj dalej